Os Púlsares

Os Púlsares son fontes de ondas de radio que vibran con periodos regulares. Detéctanse mediante radiotelescopios.

                                                      Representación Gráfica dun Púlsar.

A palabra Púlsar é un acrónimo de "pulsating radio source", fonte de radio pulsante. Requírense reloxos de extraordinaria precisión para detectar cambios de ritmo, e só nalgúns casos.


Os estudos indican que un púlsar é unha estrela de neutrones pequena que vira a gran velocidade. O máis coñecido está na nebulosa de Cangrejo. O seu densidad é tan grande que, neles, a materia da medida dunha bóla de bolígrafo ten unha masa de preto de 100.000 toneladas. Emiten unha gran cantidade de enerxía.

O campo magnético, moi intenso, concéntrase nun espazo reducido. Isto acelérao e faio emitir un fai de radiacións que, aquí, recibimos como ondas de radio a través de radiotelescopios.


Os pulsares foron descubertos en 1967 por Anthony Hewish e Jocelyn Bell no observatorio de radio astronomía en Cambridge. Coñécense moitas estrelas pulsantes, pero só dous, a Pulsar do Cangrejo, e a Pulsar da Vela, emiten pulsos visibles detectables. Sábese que estas dúas tamén emiten pulsos de raios gamma, e unha, a do Cangrejo, tamén emite pulsos de raios-X.

A regularidad dos pulsos é fenomenal: os observadores poden agora predecir os tempos de chegada dos pulsos con antelación dun ano, cunha precisión mellor que un milisegundo.

As pulsantes son estrelas de neutrones fuertemente magnetizadas. A rápida rotación, xa que logo, faias poderosos xeradores eléctricos, capaces de acelerar as partículas cargadas ata enerxías de mil millóns de millóns de Voltios.

Estas partículas cargadas son responsables do fai de radiación en radio, luz, raios-X, e raios gamma. A súa enerxía provén da rotación da estrela, que ten xa que logo que estar baixando de velocidade. Esta disminución de velocidade pode ser detectada como un alargamiento do período dos pulsos.

As Supernovas

Algunhas estrelas compórtanse coma se fose mellor queimarse que desvanecerse. Estas estrelas poñen fin á súa evolución nunha explosión cósmica masiva coñecida como supernova.

Neste vídeo explícase o proceso de formación dunha supernova.

Cando explotan, as supernovas arroxan material ao espazo a 15.000-40.000 quilómetros por segundo. Estas explosións producen gran parte do material do universo, incluíndo elementos como o ferro, que conforma o noso planeta e ata a nós mesmos. Os elementos pesados só se producen nas supernovas, polo que todos nós levamos nos nosos corpos remanentes destas explosións.

As supernovas engaden elementos ás nubes de po e gas do espazo, favorecendo así a diversidad interestelar, e producen ondas de choque que condensan as nubes de gas e axudan á formación de novas estrelas.

Con todo, poucas estrelas convértense en supernovas. Moitas se arrefrían e terminan os seus días como enanas brancas e, posteriormente, como enanas negras.

Enanas brancas

As supernovas tamén se poden formar nun sistema solar binario. Estrelas máis pequenas, de ata oito veces a masa do noso Sol, adoitan evolucionar en enanas brancas. Unha estrela dese tamaño é moi densa e con todo ten suficiente atracción gravitacional como para recibir material da segunda estrela do sistema si está o suficientemente preto.

Si a enana branca supera así o límite de Chandrasekhar, a presión do seu núcleo será tan grande que se fusionará e producirase unha gran explosión termonuclear (supernova).

Unha supernova pode iluminar o ceo durante semanas e a transferencia de material e enerxía deixa atrás unha estrela moi diferente.

Soamente quedará unha estrela de neutrones, mostra da anterior existencia da supernova. Estas estrelas de neutrones emiten ondas de radio en fluxo constante ou en ráfagas intermitentes.

Si a estrela é tan masiva (polo menos dez veces o tamaño do Sol) que deixa atrás un núcleo moi grande, terá lugar un fenómeno distinto. Debido a que este núcleo non ten enerxía suficiente para fusionarse, e non produce presión cara ao exterior, pode ser atrapado pola súa propia gravidade e converterse nun buraco cósmico de enerxía e materia: un buraco negro.

As nebulosas (2ª parte) Tipos de nebulosas

Un dos aspectos máis notables das nebulosas é a súa variedade de formas e estruturas.

Grazas aos modernos telescopios e ao uso de ordenadores, puidéronse elaborar fotos digitales detalladas que, mediante os programas informáticos adecuados, pódense colorear para obter imaxes espectaculares.

                                                                      Clases de nebulosas.


Nebulosas planetarias

As nebulosas planetarias parécense aos planetas cando son observadas a través dun telescopio. En realidade son capas de material desprendidas dunha estrela evolucionada de masa media, ao pasar de xigante vermella a enana branca.

A nebulosa do Anel, na constelación de Lira, é unha planetaria típica que ten un período de rotación de 132.900 anos e unha masa dunhas 14 veces a masa do Sol. Na Vía Láctea descubríronse varios miles de planetarias.

                                                                      Nebulosa do Anel.

Máis espectaculares, pero menores en número, son os remanentes de supernovas, cuxa representante máis significativa é a nebulosa do Cangrejo, en Tauro, que se desvanece a razón dun 0,4% anual. As nebulosas deste tipo son radiofuentes intensas, por mor das explosións que as formaron e os restos de púlsares en que se converteron as estrelas.

                                                                   Nebulosa do Cangrejo.

Obxectos Herbig-Haro (obxectos HH)

Os obxectos Herbig-Haro, que deben o seu nome ao astrónomo mexicano Guillermo Haro e ao estadounidense George Herbig, son pequenas nebulosas moi brillantes que se atopan dentro de nubes interestelares moi densas

Son, probablemente, o produto de chorros de gas expelidos por estrelas en proceso de formación. As nubes moleculares son, pola súa banda, extremadamente grandes, dun ancho de moitos anos luz, cun perfil indefinido e unha aparencia tenue e neblinosa.

                                                                   Obxectos Herbig-Haro.

Os obxectos Herbig-Haro pódense estudar no infrarrojo. Estes obxectos varían de tamaño e brillo en poucos anos. Atópanse en rexións do Universo que teñen formación estelar activa.

Crese que estas nebulosas corresponden a fluxos de gas de alta velocidade, expulsado por estrelas novas ao chocar contra nubes interestelares. O estudo dos obxectos de Herbig-Haro axuda a comprender os detalles de como se forman as estrelas do Universo.

No seguinte vídeo encóntranse algunhas das nebulosas máis fermosas de todo Universo como a nebulosa da cabeza de cabalo, a nebulosa dos Pilares da Creación, a nebulosa do ollo de Deus, ou a nebulosa do ollo de gato. Espero que as disfrutedes!

                                        

As nebulosas (1ª parte)

As nebulosas son estruturas de gas e po interestelar. Segundo sexan máis ou menos densas, son visibles, ou non, desde a Terra.

As nebulosas pódense atopar en calquera lugar do espazo interestelar. Unha das máis famosas é a nebulosa da Cabeza de Cabalo, en Orión.

                                                               Nebulosa cabeza de cabalo

Antes da invención do telescopio, o término nebulosa aplicábase a todos os obxectos celestes de aparencia difusa. Como consecuencia disto, a moitos obxectos que agora sabemos que son cúmulos de estrelas ou galaxias chamábaselles nebulosas.

Detectáronse nebulosas en case todas as galaxias, incluída a nosa, a Vía Láctea. Dependendo da idade das estrelas asociadas, pódense clasificar en dous grandes grupos:

1.- Asociadas a estrelas evolucionadas, como as nebulosas planetarias e os remanentes de supernovas.

2.- Asociadas a estrelas moi novas, algunhas ata aínda en proceso de formación, como os obxectos Herbig-Haro e as nubes moleculares.

                                                                    Obxecto Herbig-Haro

Clasificación das nebulosas segundo a súa luz

Si aténdese ao proceso que orixina a luz que emiten, as nebulosas pódense clasificar en:

As nebulosas de emisión, cuxa radiación provén do po e os gases ionizados como consecuencia do calentamiento a que se ven sometidas por estrelas próximas moi quentes. Algúns dos obxectos máis sorprendentes do ceo, como a nebulosa de Orión, son nebulosas deste tipo.

                                                                     Nebulosa de Orión

As nebulosas de reflexión reflicten e dispersan a luz de estrelas pouco quentes das súas proximidades. As Pléyades de Tauro son un exemplo de estrelas brillantes nunha nebulosa de reflexión.

                                                                    Pléyades de Tauro

As nebulosas escuras son nubes pouco ou nada luminosas, que se representan como unha mancha escura, ás veces rodeada por un halo de luz. A razón pola que non emiten luz por si mesmas é que as estrelas atópanse a demasiada distancia para quentar a nube.

                                                                    Nebulosa escura.

Toda a franxa escura que se observa no ceo cando miramos o disco da nosa galaxia é unha sucesión de nebulosas escuras.

Turismo espacial e os seus usuarios

O turismo espacial, un que hai uns anos era algo algo impensable para a mayoría da humanidade, estase a converter nunha realidade. Esta é a situación actual desta curiosa forma de exploración exoterritorial.

A nova xoia de Virgin Galactics poderá levar ao espazo a seis personas.

O tempo avanza, a tecnoloxía atopa melloras a pasos axigantados e a ambición da xente por novas e inéditas aventuras xa non coñece límites. E si de traspaso de límites fálase, é necesario referirse á última revolución do turismo, que non para de crecer: as viaxes de pasaxeiros ao espazo. Cada vez máis empresas ofrecen servizos de viaxes ao espazo e, malia os prezos que roldan os centos de miles de dólares, xa hai casos de reserva completa para os primeiros anos do lanzamento.

En que consiste o turismo espacial? Canto pode chegar a custar unha viaxe fóra da Terra?, Que move ao home a emprender unha aventura tan extrema?

"O descoñecido sempre xera sensacións extremas para calquera. Desde o que sente unha adicción ou unha emoción que se lle sae do corpo, ata o que sente un pánico absoluto e escápalle. A xente que acode a este tipo de aventuras quere vivir algo único e trascendental para a súa vida, pon moito en xogo", analizou para Infobae o psicólogo Roberto Karlovitz.

O ámbito do turismo espacial aínda non ten unha difusión masiva pero xa construíu unha oferta diversa e ambiciosa. Desde unha nave que promete alcanzar o espazo durante uns minutos ata as opcións máis económicas, voos experimentais sen gravidade.

                            Blue Origin, el proyecto de Amazon, inspirado en el Mercury de 1961

Virgin Galactic

Esta empresa comezou a vender fai uns anos os primeiros billetes de viaxe para os voos espaciais e actualmente rexistra máis de catrocentos billetes vendidos a unha media de douscentos mil dólares americanos cada un (150 mil euros).
A viaxe incluirá unha serie de subvuelos orbitales antes de que cheguemos á nave nodriza. Ademais, a empresa xa está desenvolvendo un concepto para construír un hotel de luxo no espazo e son varias empresas as que están vendo ao turismo espacial como a próxima mina de ouro xa que a NASA deixou un baleirou ao xa non brindar o servizo de viaxe en transbordadores.

O novo "trofeo" de Virgin Galactic

O empresario Sir Richard Branson, creador da marca Virgin, anunciou esta semana a presentación da chamada VSS Unity, unha nave convencional que terá a capacidade de saír da Terra, navegar pola órbita durante uns minutos e logo reingresar ao planeta.

O avión é a última xoia da empresa Virgin Galactic e reemplaza á antiga nave WhiteKnightTwo, que sufriu un accidente nun voo de proba en 2014, debido a un desperfecto no sistema de freado.

O servizo está estipulado para os inicios do 2017 e Virgin planificou desenvolver unha flota de seis avións con capacidade para seis pasaxeiros cada unha.

Canto custa a experiencia? Uns 250 mil dólares, unha cifra inabordable para a gran maioría das persoas do mundo, pero non imposible para os máis acomodados.

Segundo informou a propia compañía, as reservas para todo o primeiro ano de servizo están adxudicadas e xa houbo un gran número de futuros clientes que se quedaron fóra.

Amazon, sempre presente

O xigante de internet Amazon tamén dixo presente na carreira de turismo espacial. Así, creou o proxecto Blue Origin. Trátase dun foguete vertical cunha cápsula con capacidade para seis acodes. Do mesmo xeito que no proxecto Mercury, de 1961, a cápsula separarase do propulsor xusto antes de alcanzar a órbita terrestre.

A nave experimentará uns minutos sen gravidade e logo descenderá cuns paracaídas. Ata o momento, as viaxes de proba foron todos exitosos e espérase que en 2017 xa poida ofrecerse o servizo. En principio, os creadores non divulgaron o prezo da aventura, pero xa hai unha lista de reservas para anotarse á experiencia.

"Todos, absolutamente todos, soñamos con ser astronautas ou viaxar ao espazo cando eramos pequenos. Agora podemos dicir que ese futuro e esa ciencia ficción está ao alcance da man. Saber que nós puidemos aportar a nosa axuda para que iso sucedese, faime sentir pleno. É unha aventura no que un trata de sentirse un neno nuevamente", destacou o CEO de Amazon e creador do proxecto, Jeff Bezos.

                                        El World View llega al límite suborbital de la Tierra

Outras opcións

Quizais a empresa que está máis consolidada na oferta de turismo espacial é Space Adventures, só que esa compañía ofrece servizos a prezos por millóns de dólares.

Dentro do catálogo, pódese aspirar a participar nunha camiñada espacial, visitar dúas semanas a Estación Espacial Internacional, voos suborbitales e ata voos sen gravidade.

Outra compañía inmersa no asunto é XCOR Aerospace, que promete uns voos a 100 km. de altitude grazas a un sistema de propulsión baseado no provecho da calor residual para a actividade dos motores.

A empresa ten xa máis de 350 clientes e os prezos dos voos oscilarán entre os USD 100 mil e 150 mil. Aínda non se deron datas de voos.Os prezos dos voos sitúanse ao redor dos 250 mil dólares por pasaxeiro
En tanto, outra opción alternativa é a de World View, que ten pensado levar aos seus pasaxeiros a unha altitude de 30 km. grazas a unha cápsula suspendida no aire mediante un á similar á dun parapente xigante. A idea principal é poder achegar aos pasaxeiros ao espazo sen que teñan que sufrir os síntomas habituais de presión dun despegue.
"A experiencia poderá significar un antes e un despois para a vida das persoas que a practiquen. Estar ante semellante inmensidade e vivir algo que ata o momento era imposible concibir significará unha bisagra para moita xente. Terán que ter un bo sustento emocional para soster ese sentimento", detallou Karlovitz.

Outra oferta importante en voos espaciais é a realizada por James Murray, o mesmo que espera ter listo o seu programa de voos suborbitales antes de finalizar o 2017. Neste caso, a empresa contará co seu propio minitransbordador que poderá despegar de calquera punto do mundo (aínda que, Murray espera recibir os permisos necesarios para que as súas principais bases estean en Europa).

O prezo do servizo que nos permitirá experimentar ingravidez por uns seis minutos para despois observar a terra a uns cen quilómetros de altitude será o mesmo que o do servizo de Virgin Galactic.

Cerrar

Enviar nota por Email

Ingresá los datos de la persona a la que deseas enviar esta nota

De

Para

Código de seguridad

Modifique los campos incorrectos y/o vacios.

El captcha es incorrecto.

Hubo un error intente más tarde.

Se ha enviado la recomendación.

Turistas espaciais

Tan só sete acodes foron os afortunados que puideron saír do noso planeta como turistas espaciais durante máis dunha semana. Deles tres son americanos, un é canadiense, outro é sudafricano, outro iraní e un é húngaro. Hai canto viaxaron? Canto pagaron por ser turistas espaciais? Canto tempo estiveron fóra da Terra?


O primeiro turista espacial da historia da humanidade foi o millonario americano Dennis Perico, quen estivo fóra da Terra entre o 28 de abril e o 6 de maio de 2001, viaxe polo que pagou ao redor duns 20 millóns de dólares (uns 15 millóns de euros). Tras Perico outros seis multimillonarios han ter a oportunidade de embarcarse nunha nave espacial e visitar os confíns terrestres. O segundo deles foi Mark Shuttleworth, quen un ano máis tarde que Perico se embarcou na nave Soyuz para pasar no espazo 11 días tralo pago duns 20 millóns de dólares.

Posteriormente, en 2005 e 2006 respectivamente o americano Gregory Olsen e o iraní Anousheh Ansari pasaron 11 e 12 días no espazo pagando a mesma cantidade de diñeiro que os outros turistas espaciais anteriores.

Tras estas primeiras viaxes, o húngaro Charles Simonyi viaxaría dúas veces ao espazo en 2007 e 2009, converténdose no único turista espacial que repetiu experiencia. A primeira vez pasou 15 días e pagou 25 millóns de dólares americanos, mentres que pola segunda viaxe que durou 14 días pagou 35 millóns de dólares.

Os dous últimos turistas espaciais que pasaron máis dunha semana no espazo (exceptuando a viaxe de Simonyi de 2009) foron o americano Richard Garriott que pasou 12 días no espazo polo módico prezo de 30 millóns de dólares e o canadiense Guy Laliberté que gozou da vida espacial durante 11 días tras pagar 40 millóns de dólares.

Os traxes espaciais

Un astronauta necesita varias cousas á hora de realizar o seu importante traballo, una delas, o traxes espacial co que realizan ditas función. Aquí vos deixo unha interesante información respecto a el.

Que é un traxe espacial?

Un traxe espacial é moito máis que un conxunto de pezas que os astronautas usan nos paseos espaciais: un traxe espacial totalmente equipado é, en si, unha nave espacial para unha persoa. O nome formal dos traxes espaciais que se utilizan no trasbordador espacial e na Estación Espacial Internacional é Unidade de Movilidad Extravehicular (ou EMU, polas súas siglas en inglés). Extravehicular porque se utiliza fóra do vehículo ou da nave espacial; Movilidad porque o astronauta pode moverse dentro do traxe. O traxe espacial protexe ao astronauta dos perigos de circular polo espazo.

Traxe espacial.

Por que os astronautas necesitan traxes espaciais?

Os traxes espaciais axudan aos astronautas de diferentes modos: os astronautas que realizan paseos espaciais enfrontan diferentes temperaturas. Na órbita da Terra, a temperatura pode chegar a menos 250 graos Fahrenheit e, baixo a luz do sol, a temperatura pode chegar a 250 graos. O traxe espacial protexe aos astronautas de ambas temperaturas extremas.

Os traxes espaciais ofrecen aos astronautas osíxeno para a respiración no baleiro do espazo. O traxe trae auga para beber durante os paseos espaciais e evita que os astronautas se lastimen con pequenas pezas de po espacial. Poida que o po espacial non pareza moi daniño, pero cando un obxecto pequeno móvese moito máis rápido que unha bala, pode causar dano. Os traxes espaciais tamén protexen aos astronautas da radiación no espazo. Os traxes teñen ata visores para protexer os ollos dos astronautas da luz solar intensa.

Como está conformado un traxe espacial?

O traxe espacial consta de varias partes: o torso superior ríxido cobre o peito do astronauta. A montaxe para os brazos cobre os brazos e conéctase coas luvas. O casco e o visor extravehicular protexen a cabeza do astronauta e, á vez, permítenlle ver tanto como sexa posible. A parte do torso inferior cobre as pernas e os pés do astronauta. As partes flexibles do traxe están feitas de varias capas de material. As capas cumpren diferentes funcións, desde manter o osíxeno dentro do traxe ata protexer do impacto do po espacial

Partes dun traxe espacial.

Debaixo do traxe, os astronautas levan posto un traxe LCVG (Liquid Cooling and Ventilation Garment). Os tubos están cosidos nesta peza de xénero axustada que cobre todo o corpo fóra diso a cabeza, as mans e os pés. A auga flota por eses tubos, co fin de manter fresco ao astronauta durante o paseo espacial.

Na parte das costas do traxe hai unha mochila chamada Subsistema Primario de Soporte de Vida. Esta mochila contén o osíxeno que os astronautas respiran durante un paseo espacial e elimina o dióxido de carbono que os astronautas exhalan. A mochila tamén lle dá electricidade ao traxe. Un ventilador fai que o osíxeno circule polo traxe espacial e os sistemas de soporte de vida, e un tanque de auga contén a auga refrigerada que circula polo traxe LCVG.

Ademais, suxeito ás costas do traxe, atopamos un dispositivo chamado Auxilio Simplificado para Rescate en Actividades Extravehiculares ou SAFER, polas súas siglas en inglés. SAFER conta con varios inyectores de propulsión pequenos. Si un astronauta sepárase da estación espacial, pode usar o SAFER para volver.

Que outros traxes usaron os astronautas?

Os primeiros traxes espaciais da NASA foron desenvolvidos para o programa Mercury, o primeiro programa no que os astronautas da NASA voaron ao espazo. Estes sinxelos traxes baseáronse nos traxes de presión que usaban os pilotos da mariña norteamericana. Os astronautas non facían paseos espaciais nese entón, só usaban os traxes de Mercurio dentro da nave espacial.

O primeiro paseo espacial levouse a cabo durante o programa Gemini. Os traxes que se usaron para o programa Gemini eran máis modernos que os do programa Mercury; con todo, os traxes do Gemini eran máis sinxelos que os traxes espaciais actuais. Aqueles traxes non tiñan soporte de vida propio, senón que se conectaban aos sistemas de soporte de vida na nave espacial Gemini cun cable chamado "cordón umbilical".

         Comparación de traxes espaciais.

Os traxes espaciais deseñados para o programa Apolo contaban con elementos que os primeiros traxes non tiñan. Estes traxes espaciais servían para protexer aos astronautas que camiñaban pola lúa. A diferenza dos outros traxes, os do Apolo tiñan botas para camiñar por superficies rochosas. Os traxes do Apolo tamén contiñan un sistema de soporte de vida similar ao Subsistema Portátil de Soporte de Vida dos traxes modernos. O sistema de soporte de vida no traxe permitía que os astronautas puidesen realizar exploracións fose do módulo de aterrizaxe lunar.

Os traxes espaciais similares aos do programa Apolo usáronse na estación espacial Skylab. Do mesmo xeito que os traxes do programa Gemini, os do Skylab conectábanse aos sistemas de soporte de vida da nave por medio dun cordón umbilical.

Que traxes espaciais úsanse na actualidade?

Ademais do EMU, na actualidade, os astronautas da NASA usan outros traxes. O Traxe Advanced Crew Escape ó ACES é o traxe anaranxado que os astronautas usan durante o lanzamento e o aterrizaxe do trasbordador espacial. Ese traxe non pode utilizarse durante os paseos espaciais. Ás veces, os astronautas da NASA usan o traxe espacial ruso Orlan. O traxe é a versión rusa do EMU e úsase para os paseos espaciais. O Sokol é outro traxe ruso. Do mesmo xeito que o ACES, o Sokol foi deseñado para ser usado soamente dentro dunha nave espacial. Usouse na nave espacial rusa Soyuz.

Como serán os traxes espaciais do futuro?

Na actualidade, a NASA traballa no deseño de novos traxes espaciais. A NASA planea misións para enviar astronautas a outros mundos e, para facelo, os astronautas precisarán traxes espaciais novos e mellorados. Do mesmo xeito que os traxes espaciais utilizados no Apolo, os novos traxes espaciais deberán permitir que os astronautas traballen a salvo nas superficies doutros mundos.

A tecnoloxía avanzou moito desde a época do Apolo. Os novos traxes permitirán que os astronautas fagan cousas que os traxes do Apolo non permitían: por exemplo, que os astronautas móvanse con maior liberdade, facendo máis fácil poder traballar. Os traxes serán máis resistentes á abrasión, para protexer do dano do po das superficies rugosas.

A NASA estuda o que se necesitará para usar os traxes espaciais en voos a Marte, xa que a exploración de Marte traerá aparellados novos desafíos. A diferenza da órbita da Terra ou a da Lúa, Marte ten a súa propia atmosfera. Marte ten máis gravidade que a lúa, polo tanto, os traxes que se usen en Marte non deben ser demasiado pesados.

Que requisitos hai que cumprir para ser ASTRONAUTA?

Moitos de nós soñamos cando éramos pequenos con chegar a ser astronautas, viaxar polo espazo, camiñar pola Lúa, idolatrando ó estadounidense Neil Armstrong, cando realizou este feito no ano 1969, sorprendendo a mayoría da humanidade.

A medida que cada persoa vai crecendo esvaécese, na mayoría dos caso, como una simple e normal anécdota da infancia de cada un, e vendo chegar a alcanzar dito posto, pero, a verdade é que pode estar alcance de moitos, e aquí vos conto algún dos requisitos necesarios para ser astronauta, pola NASA, ou pola Axencia Espacial Europea.

Antes de nada, é necesario saber que´é concretamente un astronauta.
Un astronauta é unha persoa que tripula unha astronave ou que está adestrada para este traballo. No entanto, aos astronautas soviéticos ou rusos denomínaselles normalmente cosmonautas e aos chineses, taikonautas. O término cosmonauta provén do término ruso kosmonavt, que á súa vez se deriva das palabras gregas kosmos e nautes. O término taikonauta é un neologismo formado a partir do término chinés espazo e do grego navegante en semellanza con astronauta. Na mochila, levan auga e un xerador de osíxeno. A duración máxima continuada do uso do traxe é de seis horas aproximadamente.

Hai dous xeitos de ser astronauta: como piloto ou como especialista.
Os pilotos son seleccionados das forzas armadas americanas entre aviadores que teñan miles de horas de voo no seu haber. Os especialistas deben posuír un diploma universitario, aínda que a maioría dos seleccionados teñen un doctorado.

Para ser candidato a especialista de misións ha de cumprir os seguintes requisitos.

Estudos.
Ser licenciado nunha carreira de enxeñería, como pode ser física, matemáticas, bioloxía ou química e preferiblemente, posuír o título de Doutor ou experiencia. O expediente académico é extremadamente importante.

Experiencia.
Basta con traballar uns 3 anos no campo no que obtiveches o teu título universitario e mostrar que as túas responsabilidades neste ámbito foron crecendo. É máis, nin sequera isto é tan esencial xa que, si tes un título de posgrado, parte desa experiencia podería obviar.

Saúde.
Pasar un test físico, no que se comproba que a presión arterial non supera os 14 e a visión, na que se esixen valores de 20/20 sen corrección.

Idade.
De 27 a 37 anos.

Estatura.
Ha de estar comprendida entre 1,49 mts e 1,93 mts.

No caso da NASA, é necesario ter a cidadanía estadounidense.

Candidato a Piloto de misións.
Os mesmos requerimientos que para especialista, máis de 1.000 horas de voo en avións a reacción. Estatura entre 1,63 mts e 1,93 mts. Unha vez supérense estes requisitos, deberase pasar un proceso de selección para posteriormente, participar noutro de adestramento.

Tanto a NASA como a ESA (Axencia Espacial Europea), reclutan astronautas para futuras misións de exploración á Lúa ou á Marte, aínda que con conta pingas. Doutra banda, países como Canadá ou Xapón, adestran a moi poucas persoas. No entanto, si verdaderamente quere viaxar ao espazo ha de ter paciencia, claro que si ten moito diñeiro, pode ir pola vía rápida e converterse en turista espacial, como xa fixeron algúns millonarios, como é o caso de Dino Perico, que pagou a friolera suma de 20.000.000 de dólares por ver a terra desde a Estación Espacial Europea.

O traxe espacial.
Protexe das temperaturas extremas, da falta de osíxeno e das radiacións solares. Regula a temperatura corporal a través dun sistema de circulación de auga, de 91 metros de lonxitude. Dispón de micrófonos e altofalantes para a comunicación coa nave, o resto do equipo e a base na Terra. Incorporan cámaras de vídeo e fotografía para monitorización e grabación.

Como é unha Nave Espacial?

Desde hai moitos anos, estamos, prácticamente, acostumados a falar sobre misións espaciais, e sobre un dos elementos fundamentais que fai posible estes feitos: as naves espaciais. Nesta ocasión voúvos falar un poco delas e da súa historia, empezando por una concreta definición delas.

Nave espacial. Unha nave espacial é un vehículo deseñado para funcionar máis aló da superficie terrestre, no espazo exterior. As naves espaciais poden ser robóticas ou ben estar tripuladas. Dado o escaso desenvolvemento real das naves espaciais, gran parte das ideas e desenvolvementos atópanse aínda no ámbito da ciencia ficción, especialmente na chamada ciencia ficción dura.

                         
 Prototipo nave espacial Orión.                                      Nave espacial X-37B

Primeiras ideas
Aínda que a idea das viaxes espaciais remóntase polo menos ata a época do antigo imperio romano, non ocorre o mesmo co concepto da nave espacial, pois a inventiva humana viuse severamente condicionada pola falta de desenvolvemento tecnolóxico. Así, aínda que autores desde Plutarco no século I (De Facie in Orbe Lunae), ata Kepler no século XVII (Somnium) mencionan viaxes á Lúa, non son capaces de concibir un artefacto capaz de realizar a viaxe, valéndose para iso de camiños ocultos ou da intervención de espíritos. Os primeiros intentos non máxicos para alcanzar o espazo aparecen na segunda metade do século XVIII, utilizando os precarios métodos dispoñibles na época. Así, en (As aventuras do Barón Munchausen) alcánzase a Lúa en globo. No entanto, este relato segue pertencendo aínda ao xénero da fantasía épica.

O salto da fantasía á ciencia ficción producirase case un século despois, na famosa (Da Terra á Lúa), publicada por Xullo Verne en 1865, na que se emprega un xigantesco canón balístico, de novo con destino á Lúa. Nesta novela o autor xa trata de dar solución a algúns dos problemas do seu método de viaxe, tales como a ausencia de osíxeno fóra da atmosfera ou a compensación da inmensa aceleración do despegue. Anos despois H. G. Wells seguiría usando o método do canón en (A guerra dos mundos) (1898), pero neste caso con destino a Marte. É nesa época, xa nos inicios do Século XX, cando xorden finalmente as primeiras ideas realistas sobre naves espaciais; ideas que virán asociadas ao motor de reacción. A obra pionera neste campo é (A exploración do espazo cósmico por medio dos motores de reacción), publicada polo físico ruso Konstantín Tsiolkovsky en 1903. Neste punto a ciencia ficción dará paso á ciencia.


Deseño
O deseño de naves espaciais abarca tanto ás naves non tripuladas ou robóticas (satélites e sondas) como ás tripuladas (estacións espaciais, transbordadores e módulos). Todas as naves espaciais ata a data constan de dous partes: Foguete: sección impulsora, composta polos motores e os depósitos de combustible, cuxa misión é abandonar a atmósfera terrestre.
A nave en si, que efectuará propiamente a viaxe polo espazo, e que pode adoptar calquera das formas anteriormente mencionadas.

                                                             Partes dunha nave espacial

Sistemas de propulsión
Os foguetes impulsores funcionan con combustible químico, xa sexa sólido ou líquido, mentres que as naves poden funcionar con motores químicos, nucleares, iónicos ou ata mediante velas solares. Sendo polo momento a propulsión química a única con referentes na realidade práctica, debería supoñerse máis abundantes os exemplos do seu uso na ciencia ficción. Puido ser así na ciencia ficción máis temprana, antes de xeneralizarse o uso da fisión atómica como fonte de enerxía. Cando a enerxía atómica fíxose unha realidade, a soñadora mente dos escritores abandonou ao vello foguete como medio de saír da Terra.

Aínda así converteuse no emblema de toda unha época e autores como Ray Bradbury, en Crónicas marcianas (1950), asociárono á súa obra de xeito case indisoluble (aínda que é posible que a tremenda calor do verán do foguete non fose producido por combustión). Os foguetes químicos teñen unha autonomía moi limitada debido ao seu enorme gasto de masa propelente e sería pouco probable que nos levasen moito máis alá de Marte.

De feito, sen poder desterrar totalmente este tipo de impulsor, a NASA está evaluando a posibilidade de construír un canón electromagnético na saia dunha montaña para auxiliar no despegue ás lanzaderas espaciais, aforrando combustible e diminuíndo os riscos de accidentes.

En (A Lúa é unha cruel amante), Robert A. Heinlein, xa en 1966, utiliza unha catapulta electromagnética para acelerar carga desde unha base lunar á Terra e o mesmo mecanismo é usado por Arthur C. Clarke no relato (Maelstrom II), de 1965. Estas obras, afastadas da fantasía das revistas de usar e tirar, pretenden abordar o tema da colonización de corpos próximos con certo rigor científico. Aínda hoxe a idea do canón continúa vixente na forma de catapultas electromagnéticas e a chamada "propulsión a barullo".

Naves espaciais completas.

Ditos célebres na Astronomía (2ª parte)

Aquí vos deixo a segunda parte das moitas e variadas reflexións ou citas promulgadas por algún dos máis ilustres filósofos, pensadores, matemáticos, científicos, astrónomos ao longo da historia sobre a Astronomía:

Quen é, pois, o creador e pai deste Universo? Difícil é atopalo; e cando se atopou, imposible facer que a multitude coñézao.
(Platón)

Dono do Universo, eu regulo a súa fortuna. Podo nomear reis, podo depoñelos, pero do meu corazón eu non podo responder.
(Jean-Baptiste Racine)

A poesía é o eco da melodía do universo no corazón dos humanos.
(Rabindranath Tagore)

O amor é unha fonte inagotable de reflexións: profundas como a eternidade, altas como o ceo e grandiosas como o universo.
(Alfred Victor de Vigny)

O cambio é a única cousa no universo que non cambia.
(Helmuth Wilhem)

A liberdade do novo mundo, é a esperanza do universo.
(Simón Bolívar)

O universo non foi feito a medida do home; tampouco lle é hostil: é indiferente.
(Carl Sagan)

O universo con todas os seus pompas e con toda o seu hermosura é un caos para o home sen fe.
(Juan Valera)

O universo visible, é dicir, a realización ou encarnación do pensamento divino é a causa ocasional da ciencia.
(Juan Valera)

Ás veces penso que a proba máis fehaciente de que existe vida intelixente no universo é que ninguén intentou contactar connosco.
(Bill Watterson)

Todos os misterios que entraña o universo son só un guiño de deus.
(Doménico Cieri Estrada)

Dado que a textura do Universo é a máis perfecta e a obra dun Creador sapientísimo, nada sucede no Universo sen obedecer algunha regra de máximo ou mínimo.
(Leonhard Euler)

Finalmente, farase constar que o propio sol é o centro do universo. Todo isto foi proposto pola sistemática procesión dos acontecementos e a harmonía de todo o universo, aínda que só nos enfrontamos aos feitos, como eles din, "con ambos ollos abertos".
(Nicolás Copérnico)

Demostrouse que... O universo é infinito. Si un universo infinito foi feito dun deus infinito, canto queda do deus?
(Robert Ingersoll)

Soñamos con viaxes por todo o universo: o universo non está dentro de nós?
(Novalis)

O universo é asimétrico e estou convencido de que a vida é un resultado directo da asimetría do universo, ou das súas consecuencias indirectas.
(Louis Pasteur)

E si crees que es como calquera ser, como calquera cousa, es todos os seres, todas as cousas.    Es o universo.
"Voces" (1943) (Antonio Porchia)

A ciencia podería afirmar que o universo tiña que coñecer un comezo.
(Stephen William Hawking)

Home, coñécet a ti mesmo e coñecerás ao Universo e aos seus deuses.
(Anónimo)

Ditos célebres na Astronomía (1º parte)

Ao longo do tempo, moitos pensadores, filósofos, matemáticos, científicos, e astrónomos de distintas xeracións e épocas, reflexionaron acerca do Universo, e de moitas das cuestións que este plantea. Aquí vos deixo algunhas das súas reflexións ou citas máis recoñecidas:

O espírito goberna o universo.
(Anaxágoras)

Si vísemos realmente o Universo, talvez entenderiámolo.
(Jorge Luís Borges)

O segredo do meu universo é só imaxinar a Deus sen a inmortalidad do home.
(Albert Camus)

A lei non foi establecida polo enxeño dos homes, nin polo mandamiento dos pobos, senón que é algo eterno que rexe o Universo coa sabedoría do imperar e do prohibir.
(Marco Tulio Cicerón)

Cando queres realmente unha cousa, todo o Universo conspira para axudarche a conseguila.
(Paulo Coelho)

Toda a terra está ao alcance do sabio, xa que a patria dun alma elevada é o universo.
(Demócrito de Abdera)

Hai dúas cousas infinitas: o Universo e a estupidez humana. E do Universo non estou seguro.
(Albert Einstein)

O home é un pedazo do universo feito vida.
(Ralph Waldo Emerson)

Un dicionario é un universo en orde alfabético.
(Anatole France)

Sería moi simpático que existise deus, que crease o mundo e fose unha benevolente providencia; que existisen unha orde moral no universo e unha vida futura; pero é un feito moi sorprendente o que todo isto sexa exactamente o que nós nos sentimos obrigados a desexar que exista.
(Sigmund Freud)

As matemáticas son o alfabeto co cal Deus escribiu o Universo.
(Galileo Galilei)

O pesar e a pobreza purifican o corazón do home, aínda que as nosas mentes débiles non ven nada de valor no universo, salvo a comodidade e a felicidade.
(Khalil Gibran)

Os homes non son senón os instrumentos do xenio do universo.
(Georg Wilhelm Friedrich Hegel)

Existe polo menos un recuncho do universo que con toda seguridade podes mellorar, e es ti mesmo.
(Aldous Huxley)

O brazo do universo moral é longo, pero dóbrase cara á xustiza.
(Martin Luther King)

A unidade é a variedade, e a variedade na unidade é a lei suprema do universo.
(Isaac Newton)

O pensamento é a única cousa do Universo da que non se pode negar a súa existencia: negar é pensar.
(José Ortega e Gasset)

O único misterio do universo é que exista un misterio do universo.
(Fernando Pessoa)

Nada perece no Universo; todo canto acontece nel non pasa de meras transformacións.
(Pitágoras de Samos)